Świerzb jest bardzo zakaźną i dokuczliwą chorobą dotykającą ludzi oraz zwierzęta. U ludzi wywołuje ją pasożyt nazywany świerzbowcem ludzkim. Drąży on niewielkie kanały w rogowej warstwie naskórka. Roznosi się zazwyczaj przez kontakt fizyczny, w wyniku codziennych kontaktów międzyludzkich na przykład przez podanie ręki. Czasami do zakażenia może dojść też przez kontakt z przedmiotami, których dotykał wcześniej chory. W grupie osób narażonych znajdują się głównie dzieci, wśród których choroba szerzy się podczas zabawy.

Świerzbowiec ludzki przenosząc się na nowego żywiciela przemieszcza się po ciele szukając partnera do rozrodu. W przypadku, gdy jest to zapłodniona samica zaczyna drążyć kanały, najczęściej w najgrubszych miejscach warstwy rogowej naskórka, zazwyczaj na podeszwach stóp i dłoni. Pasożyt często umiejscawia się także na palcach rąk, fałdach i zgięciach skóry, w okolicach pępka i brodawek sutkowych u kobiet, u mężczyzn natomiast zajmuje okolice narządów płciowych i pośladków. Każdego dnia samica składa około 2 jaj, a proces ten trwa przez mniej więcej dwa miesiące. Nowe larwy wykluwają się po kilku tygodniach od złożenia jaj, natomiast dojrzałość osiągają już po kolejnych trzech tygodniach.

Głównym objawem występującym przy świerzbie jest świąd. Pojawia się w okolicy ud po 3-4 tygodniach od zakażenia. Swędzenie skóry wzmaga się często po kąpieli, podczas snu lub zmiany temperatury. Z czasem świąd staje się coraz bardziej uciążliwy i zaczyna obejmować coraz większą powierzchnię ciała z wyjątkiem skóry twarzy. Podczas ciężkiego przebiegu choroby może wystąpić hiperkeratoza, czyli znaczne zgrubienie rogowej warstwy naskórka związane z jej nadmiernym rogowaceniem się.

Według najnowszych badań Amerykańskiej Akademii Dermatologii świerzb jest coraz powszechniejszą chorobą szerzącą się u osób w wieku podeszłym, mieszkających w domach opieki czy ośrodkach opiekuńczych. Pasożyt ma tam dobre warunki do przenoszenia się na kolejne osoby. A w miejscach takich świerzb często jest wykrywany z opóźnieniem, gdyż myli się go ze świądem starczym. Czyli swędzeniem skóry spowodowanym przez zmiany degeneracyjne zachodzące w skórze z upływającymi latami. Mimo, że woda podczas kąpieli zmywa roztocza ze skóry, to świerzb nie jest wskaźnikiem złego poziomu higieny. Szerzy się on bez względu na wiek, płeć czy status społeczny.

Objawy

Zakażenie świerzbowcem objawia się powstaniem zmian skórnych. Są to drobne grudki i pęcherzyki na brzuchu, między łopatkami i na pośladkach. Samice pasożyta drążą pod skórą kanały powszechnie nazywane chodnikami. Natomiast samce, nimfy i larwy drążą płytkie kieszonki lub pozostają na powierzchni skóry i stanowią postać zakaźną. W okolicach powstałych zmian skórnych naskórek staje się obrzęknięty i nieco zgrubiały. Często zmiany te ulegają wtórnym zakażeniom bakteryjnym.

Profilaktyka i zapobieganie

Najlepiej zapobiegać świądowi poprzez:

  • Częste mycie rąk i kąpiele,
  • Regularne, częste zmienianie bielizny, ubrań i pościeli, odpowiednio częste i właściwe pranie, wietrzenie i prasowanie,
  • Przestrzeganie podstawowych zasad higieny osobistej,
  • Izolacja osób zakażonych do momentu ich wyzdrowienia,
  • Prasowanie osobistej odzieży i bielizny po wewnętrznej stronie.

Leczenie

Powszechnie zalecanymi metodami leczenia są częste kąpiele i zmiany bielizny osobistej oraz pościeli. Bieliznę, pościel czy ręczniki, które były używane podczas choroby trzeba koniecznie wyprać i nie używać ich przez okres dwóch tygodni. Podczas leczenia używa się też specjalnych maści. W wielu przeprowadzonych badaniach najskuteczniejszym okazał się lek zawierający w swoim składzie permetrynę, która jest stosowana w celu chłodzenia i osuszania skóry na całej powierzchni. Maść można nakładać wszędzie gdzie istnieje taka potrzeba, nawet w miejscach wrażliwych takich jak pachwiny, dłonie, pomiędzy palcami rąk i stóp oraz na twardą powierzchnię stóp. Skuteczne okazały się też środki zawierające krotamiton czy lindan, jednak wadą ich okazało się powodowanie wielu skutków ubocznych. Leki takie – insektycydy powinny po nałożeniu pozostać na powierzchni skóry przez czas 8-14 godzin. Następna aplikacja środka możliwa jest dopiero po upływie 1-2 tygodni, w razie gdyby nie zostały zniszczone niektóre jaja i wykluły się z nich nowe larwy.

Powszechnie stosowana w leczeniu permetryna jest syntetyczną formą pyretryny, naturalnego składnika roślinnej substancji zabijającej owady. Uznaje się ją za bezpieczna dla noworodków i kobiet w ciąży. Chociaż często w przypadku noworodków stosuje się 10-procentową maść siarkową i maść z krotamitonem.

Przy leczeniu formy hiperkeratotycznej często stosowana jest doustnie iwermektyna. Lek jest niestety dostępny tylko na receptę. Iwermektyna połączona z lekami przeciwhistaminowymi, kalaminą i lekami zabijającymi roztocza w celu zmniejszenia uciążliwego świądu są skutecznym środkiem do walki z pasożytami.

Skuteczna walka ze świerzbem jest możliwa tylko wtedy gdy wszyscy domownicy, bliscy znajomi i partnerzy seksualni poddadzą się leczeniu.

Świerzb norweski

Jest najgroźniejszą, głównie przez swoją największą zakaźność odmianą świerzbu. Występuje u osób o obniżonej odporności lub upośledzonych umysłowo. Różni się od świerzbu zwykłego tym, że na skórze osoby chorej może występować mniej więcej kilka tysięcy roztoczy, a świąd nie jest jej powszechnym objawem.

Do objawów tej odmiany należą natomiast:

  • niekoniecznie występujące kanały w skórze,
  • częste występowanie w okolicach paznokci,
  • zmiany skórne mogące przypominać łuszczycę lub chorobę Dariera,
  • zarówno suche jak i wilgotne strupy znajdujące się na powierzchni całego ciała, bez stwierdzonej wcześniej choroby skórnej,
  • świąd występujący wśród osób zdrowych kontaktujących się z chorym.

W celu wykrycia tej postaci świerzbu stosuje się test polegający na obejrzeniu pod mikroskopem złuszczonej skóry. W przypadku osoby chorej można zaobserwować licznie występujące dorosłe roztocza świerzbowca. Osobę taką należy izolować do momentu całkowitego wyeliminowania żywych roztoczy. A jej leczenie polega na stosowaniu, na przykład 5% salicylowej oliwki lub wazeliny, aby zapobiec złuszczaniu się skóry i rozprzestrzenianiu świerzbowca.  Przy tej odmianie leczeniem należy także objąć skórę głowy.

Wątroba – centrum informacji o wątrobie

3 komentarzy


Do you want to comment?

Comments RSS and TrackBack Identifier URI ?

This is terrible disease. It’s very difficult to treat it.

17 stycznia 2012 09:35

Straszna choroba i okropnie zaraźliwa. Moja koleżanka właśnie na to choruje. Niby ma porządek w domu i jest osobą bardzo zadbaną, a i tak jaką to dopadło… Skąd się te świerzbowce biorą… :/

18 września 2012 12:54

Poza medycyną konwencjonalną i stosowaniem leków, istnieją alternatywne metody, które w głównej mierze mają na celu złagodzenie uczucie świądu,więcej o tym na stronie swierzbleczenie.pl

11 lipca 2013 07:08

Skomentuj!













× 6 = trzydzieści sześć





Trackbacks


Medycyna dawna i współczesna /\/\ Statystyki, katalog stron www, dobre i ciekawe strony internetowe /\/\ Katalog Gwiazdor
Najlepsze Blogi /\/\ Zdrowy styl życia /\/\ Najlepsze Blogi /\/\ kosmetyka, uroda, zdrowie